Onlangs werd ik benaderd met de vraag of ik niet iemand wist voor een salesvacature.
Nadat ik had aangehoord naar wat voor iemand men zocht, gaf ik aan dat ik wel iemand wist. Een 35 jarige professional, twee benen op de grond met een diep en breed netwerk. Iemand die als een ondernemer in staat is om resultaten te behalen.
De opdrachtgever had haar in gedachten al aangenomen.
“En... wat moet zo iemand ongeveer kosten?” vroeg hij verlekkerd.
“Volgens mij is de fun van de baan een grotere drijfveer dan het salaris,” zei ik, maar ik gaf hem toch mijn voorzichtige inschatting.
Het enthousiasme was ineens weg. “Ja, voor dat geld...,” besloot hij ons gesprek.
Enige tijd geleden hoorde ik dat hij een verse schoolverlater had aangenomen.
De cruciale vraag waar het om draait is: Hoe kijken we aan tegen ‘sales’ anno 2011?
Doel of een resultaat? Kostenpost of investering? Een afdeling die contracten sluit of een strategisch verlengstuk van je organisatie die jouw bedrijf positioneert als een magneet die zelf de business aantrekt?
Voor visie 1 heb je schoolverlaters nodig, voor visie 2 zoek je de nieuwe professional. Mensen die:
de allerbeste willen zijn op hun vakgebied
besloten hebben wat ze kunnen en willen en die weten wat ze vooral niet meer willen doen
doorduwen waar anderen stoppen
altijd eerder zijn
willen leren van dips en tegenslagen
uitdragen wie ze zijO
Twee maanden geleden vroeg een opdrachtgever of ik niet een nieuwe salesmanager voor hem wist. Toen hij vertelde welk profiel hij zocht, gaf ik aan dat ik wel iemand wist. Een dame van 35 jaar, beide benen op de grond. Resultaatgedreven en een breed en diep netwerk. In gedachten had de opdrachtgever haar al aangenomen.
"En... wat kost zo iemand?" vroeg hij. Ik zei dat het bij haar waarschijnlijk meer om de fun dan om het geld ging, maar gaf toch mijn inschatting. Bij het noemen van het bedrag schrok hij zich rot... "Ja voor dat geld..." was de reactie. Vorige week vernam ik dat hij een schoolverlater in dienst had genomen....
Gisteren een ontmoeting gehad met 
